donderdag 29 september 2011

het Filmhuis

Eigenlijk heb ik vrij weinig met films kijken. Shocking huh? Voordat ik een vriendje had ging ik dan ook nooit naar de bioscoop. Films "kijken" deed ik vooral met vriendinnen op de bank terwijl we zoveel bij te kletsen hadden dat we de film eigenlijk compleet niet volgde. Tenzij Johnny, Leonardo, of een ander appetijtelijk manspersoon in beeld kwam natuurlijk, dan werd het altijd even stil, maar nooit voor lang.


Nu zijn ik en vriendlief met enige regelmaat in de Pathe te vinden. Gewoon even het huis uit om samen wat te ondernemen. Eigenlijk komt het neer op passief naast elkaar naar een scherm kijken terwijl we ondertussen een potje duimworstelen in de popcorn. Je moet toch wat als je vanwege het weer niet in het park of op het terras kan zitten. Maargoed, het probleem is: ik raak erop uitgekeken. Natuurlijk zijn de romcom's grappig en leuk en de thrillers spannend, en de drama's zielig, maar het is allemaal zoveel van hetzelfde. Allemaal zo "mainstream". Toen ik nog in Leiden woonde ging ik eigenlijk liever naar het filmhuis dan naar de gewone bioscoop. Filmhuis, of arthouse, films zijn leuk, gek, anders en geven je stof tot nadenken. Ze doen echt iets met je gevoel.

Wie kent bijvoorbeeld Le fabuleux destin d'Amélie Poulain (2001) niet? ( niet? NIET??? Ga je in een hoekje zitten schamen! Voor de tv, zodat je hem meteen kan kijken)


De film gaat over het leven van Amelie, een beetje een verlegen meisje met een bizar korte bob. Ze heeft een erg eenzame jeugd gehad waardoor ze op een aparte manier contact legt met andere mensen. Los van het bijzondere verhaal zijn de kleuren en de muziek in de film ook prachtig. In de film komen eigenlijk alle kleuren heel fel en krachtig naar voren, maar vooral de kleur groen en rood zullen je opvallen. Dit zorgt voor een sfeer die perfect in lijn is met de film. Daarnaast is de muziek van Yann Tiersen een geweldige aanvulling. Ik heb dan ook zelfs de cd gekocht om af en toe lekker bij weg te dromen.

Of wat dacht je van Little Miss Sunshine (2006). Olive is een klein mollig meisje in een apart gezin. Haar oom is homo en suïcidaal, haar vader enorm streng, haar broer vervelend, haar opa een heroinegebruiker en haar moeder probeert het gezin draaiende te houden. In dit (prettig) gestoorde zooitje probeert Olive haar droom waar te maken. Ze wil een pageant queen worden. Ze wil meedoen aan de Little Miss Sunshine verkiezing, een Miss-verkiezing voor kinderen. Om haar droom uit te laten komen propt de hele familie zich in een volkswagenbusje en gaat onderweg naar de verkiezing.

Eigenlijk is de film een drama. De karakters worstelen behoorlijk met hun problemen, maar gelukkig zorgt Olive ervoor dat de hele film toch een vrolijke feelgood toon krijgt. De kleuren zijn een beetje "vintage" met behoorlijk wat geel, om het toch wat op te vrolijken. En om het alvast een beetje te verklappen: het einde is hilarisch.

Als derde vind ik Adam (2009) een prachtige film. Het is een tragikomische film over Adam, een jongen met het Asperger Syndroom (een soort vorm van autisme). Hij heeft altijd met zijn vader gewoond, maar die is plots overleden. Voor Adam is dit een situatie waar hij maar moeilijk mee om kan gaan. Gelukkig helpt zijn nieuwe buurvrouw Beth hem ermee zijn eigen leven op pootjes te krijgen.

De film maakt inzichtelijk wat een relatie met een autist (dat klinkt zó onaardig!) inhoud.  Ook de kleuren in deze film zijn een beetje vintage, waardoor de tragische maar romantische sfeer nog meer benadrukt wordt. Het is een hele mooie film die je dus echt aan het denken zet.

Zoals je misschien wel opvalt zijn filmhuis films net even wat artistieker en minder commercieel. Wat zijn jouw favoriete (filmhuis) films? En waarom?

Liefs,

Sandra

0 reacties:

Een reactie plaatsen