dinsdag 8 april 2014

Long time no see, what am I up to?

Het is inmiddels een half jaar later sinds m'n laatste blogpost hier, dus het leek me wel een goed idee om de huidige stand van zaken eens op een rijtje te zetten.

  • Ik woon inmiddels al weer drie maandjes bij m'n ouders. De verstandigste keuze is niet altijd de leukste, maar ik ben heel dankbaar omdat het me een hoop geldzorgen scheelt. Het is vooral wennen dat ik nu deelneem aan andermans huishouden en ik kan erg gefrustreerd raken over kleine dingen. Zo zijn de bakjes en theekoppen hier veelte klein en mis ik het om alleen thuis te zijn. Aan de andere kant is het wel gezellig om met alle zusjes thuis te wonen en samen lekker bank te hangen (dat daarbij GTST opstaat zien we maar even door de vingers).
  • Alle mastervakken zijn afgerond met een voldoende! Dat betekent dat er alleen nog een afstudeeronderzoek gedaan moet worden ter waarde van maar liefst 30 punten, een half jaar dus. Dit traject is al bezig vanaf februari, maar mèn wat gaat de tijd snel. Het uitvoeren van het onderzoek op zich lijkt me nog helemaal niet zo'n probleem, en zelfs wel leuk (interviews houden en verbanden ontdekken is leuk), maar mijn faalangst gooit nogal wat roet in het eten. Mijn zelfvertrouwen met betrekking tot mijn academische vaardigheden is zo goed als 0, wat ervoor zorgt dat ik blokkeer. Dit is op zijn zachts gezegd niet zo handig wanneer ik hoge piefen in een bepaalde sector van het bedrijfsleven moet overtuigen mee toe doen aan mijn o zo belangrijke onderzoek. Eigenlijk komt het erop neer dat ik de lat zo hoog leg voor mezelf, dat ik met zekerheid kan zeggen dat ik niet aan m'n eigen verwachtingen kan voldoen. Lekker tegenstrijdig werkt dat brein van mij hè?
  • Het hardlopen gaat redelijk. Ik heb me ingeschreven voor de 5 km van de Marikenloop en ik loop de 10 km bij We Own The Night. Op beide events probeer ik mijn pr te verbeteren (22:16 en 52:nogwat) Echter dacht mijn vetlichaampje van Hoffa daar anders over! (Wattus?! zul je denken?) Het vetlichaampje van Hoffa is een dingie in je knie wat je pees beschermt tegen je gewricht. In mijn geval raakt deze bij m'n rechterknie nogal geïrriteerd als ik te hard van stapel loop (sinds ik het een en ander geforceerd heb tijdens de 15 km van de Zevenheuvelenloop). Dus rustig aan opbouwen en een matig tempo aanhouden is het devies. Om me hierbij te helpen train ik elke maandagavond met een vrouwencluppie bij de plaatselijke atletiekvereniging. Ik moet dan wel wat rustiger lopen om een beetje bij te kletsen. Nuttig en gezellig dus.
  • Qua bloggen weet ik niet zo goed welke kant ik op wil. Er zijn inmiddels een hoop leuke girly hardloopblogs te volgen (check daarvoor m'n laatste blogpost op Runnergirl) dus ik ben van mening dat de mijne weinig extra's toevoegt. Daarnaast is de naam Runnergirl bij nader inzien iets te pretentieus/arrogant for my liking. Terwijl ik het eigenlijk helemaal niet zo bedoel, want in mijn ogen is elke chick die af en toe haar hardloopschoenen onderbindt om daarmee een rondje te maken een runnergirl. Dus, ik ben er een beetje op uitgekeken (al vind ik mijn zelfgefabriceerde logo nog steeds wel erg tof!)
    Sense of Sugar, vind ik qua naam ook steeds minder leuk. De snoepkont is nog steeds in mij aanwezig, maar ik ben de laatste tijd toch een stuk minder bezig sugary treats te produceren en consumeren.
    Dus, wat nu? Het bloggen vind ik leuk, maar ik mis de inspiratie voor een leuke nieuwe blog/naam/website/whatever. Suggesties zijn welkom ;)

    Tot zo ver de huidige stand van zaken. Niet heel spannend, maar zo is het leven nou eenmaal ook weleens ;)
Liefs,

Sandra

ps: Alle social media staat even op pauze bij mij, Instagram uitgezonderd. Daar kun je me dus nog wel vinden ;) Klik klik klik

zondag 15 september 2013

En nu?

Sommige kwesties vragen eigenlijk om pen en papier.  Wat dat betreft ben ik nog een ouderwetse tut, hoe lelijk mijn handschrift ook moge zijn en hoe snel ik ook kan typen. Vandaar dat ik ook altijd dat dagboekje meesleep overal naartoe, terwijl ik er eigenlijk zelden in schrijf. Behalve dit weekend, ik sleepte het ding niet mee. Daarom moet vandaag dit digitale kladblok maar voldoen. Een surrogaat dag/opschrijfboekje. 

Wat is de kwestie dan in spé zul je jezelf afvragen. Nou, dat is het volgende.

Sinds afgelopen week weet ik dat ik binnenkort moet verhuizen. Het huurcontract voor mijn eigenhandig omgetoverde muzieklokaal wordt opgezegd per 1 januari aanstaande. Idealitair zou ik er blijven zitten tot komende zomer. Dan zou ik mijn master afgerond en een leuke baan gevonden hebben om vervolgens, al dan niet met mister lover lover, opzoek te gaan naar een appartementje, of nog liever eigenlijk een mini-huurhuisje of een woonboot. Maar het mag niet zo zijn. Dus de vraag is, wat nu?

Ik studeer in Utrecht. Heb vrienden in Leiden, Den Haag, Delft, Nijmegen, Apeldoorn en jawel, Groningen. Mijn lieverd woont binnenkort in Rotterdam en mijn familie zit in het godvergeten stadje Oss. (Daar waar het net zo triest is als het klinkt). Ik weet nog niet bij welke organisatie ik mijn afstudeeronderzoek kan gaan doen en ik heb geen werk. Kortom, ik kan gaan en staan waar ik wil. Zolang het met mijn treinreiskaart goed te doen is om in Utrecht te komen, ben ik eigenlijk al snel tevreden. (Echt een feestje voor dat ding jongens, zoveel vrijheid in een pasje, het is geweldig)

Dus, wat nu? Mijn verwende eerstewereldland-hartje schreeuwt om een plekje voor mezelf. Een kleine studio, lekker overzichtelijk, maar helemaal van mij. Ik ben oud genoeg om huursubsidie aan te vragen, dus dat in ogenschouw nemende zou het hele grapje nog niet eens zo duur hoeven te worden. Maar laten we niet vergeten, dat ik los van een lening bij de IB-groep, eigenlijk geen inkomsten meer heb momenteel. Daarnaast hanteren praktisch alle makelaars een inkomenseis, waar ik dus ook niet aan kan voldoen.
Voor ongeveer het zelfde geld, minus dat hele inkomenseis gebeuren, kan ik ook een kamer huren. Nouja als ik door al die hospiteer-rompslomp kom, en dat is me eigenlijk nog nooit gelukt. Ik denk ook niet dat ik dat nog wil, dat hospiteergebeuren dan, nog een jaartje op kamers had er ook nog wel bij gekund. Eigenlijk is er nog maar een optie over die zowel verstandig als zuinig is. En eigenlijk heb ik de keus ook al gemaakt, al wil ik er zelf nog niet helemaal aan geloven.

Mijn ouders hebben nog een logeerkamer in de aanbieding. In het huis waar ik 6 jaar geleden uit vluchtte om mijn eigen leven te beginnen. In Oss, dat stadje dat net zo triest is als, nouja, triest dus. Qua reizen ga ik er 10 minuutjes op achteruit. Oké, en misschien nog 5 minuutjes extra fietsen. Qua kosten ga ik er alleen maar op vooruit. Qua ademruimte ga ik erop achteruit, maargoed, dat was bij elke optie het geval geweest na die 80 m2 die ik nu gewend ben.
Maar toch, bij mijn ouders. Met mijn zusjes. In een kamer die ik wel een beetje eigen kan maken, maar eigenlijk ook helemaal niet. (ze waarderen het vast niet als ik eigenhandig gaten in de muur ga boren of het plafond verf)

Het is maar voor een half jaartje. Totdat ik mijn diploma haal. Totdat ik werk heb en echt opzoek kan naar een eigen huis. Totdat ik zonder het eerst te lenen weer wat geld uit kan geven.

Maar een half jaartje met muren die op je af komen. Maar een half jaartje met weer leren leven in een gezin. Maar een half jaartje opgekropte frustraties opbouwen totdat ik weer helemaal mijn eigen gang kan gaan.

Ach, de vorige keer hield ik het 18 jaar vol, dan moet een half jaartje nu toch ook wel lukken?

vrijdag 31 mei 2013

Nieuwe blog?!

Zoals jullie waarschijnlijk wel gemerkt hebben, vind ik dat hardlopen eigenlijk best wel heel erg leuk. Ik werd er zelfs zo enthousiast van, dat ik heb besloten er een blog over te maken. Eentje met een doel (in plaats van wat onsamenhangend gezwets over alles wat ik leuk vind, zoals hier). Eentje met een eigen domeinnaam. Yes, really. Vooralsnog staan er alleen dingen op die eerder hier te vinden waren, maar het plan is te schrijven over hardlopen, medehardloopsters, hardloopblogs, trainingen, en eigenlijk alles wat ik tegenkom op mn hardlooppad.

Ook is er een overzicht te vinden van alle ladiesruns die Nederland rijk is! (zelf miste ik die namelijk nog ;) )

Hij is dus nog in de maak, maar wil je alvast een kijkje nemen dan kan dat op het volgende adres:



Wat vinden jullie ervan? Waar kan ik nog verbeteringen aanbrengen?

Liefs,

Sandra

Ps: Alle niet gerelateerde onderwerpen zal ik nog steeds op deze blog droppen! En de Vlog's niet te vergeten!


dinsdag 28 mei 2013

De Marikenloop 2013

Zoals ik in een eerder stukje al aangaf ben ik gaan hardlopen vanwege de Marikenloop. Afgelopen zondag was het dan eindelijk zo ver, samen met ons mam (op z'n brabants) en m'n 3 zusjes zouden wij 5km knallen!



In de auto was het enthousiasme ver te zoeken. 3 dames hadden last van pijntjes, gebrek aan training en griep, dus ze keken vooral erg op tegen de race. Mijn moeder en ik daarentegen konden bijna niet wachten! Eenmaal in Nijmegen aangekomen bedolven we mijn vader onder de jassen, want ondanks dat het best fris was (en het misschien zou gaan regenen) zouden we het warm genoeg hebben tijdens het lopen. Met z'n vijfjes liepen we (na een bezoek aan de dixies...) naar het oranje, op een na laatste, vak. Het vak met een streeftijd van 33 minuten.

Nu liep ik in 2009 de Marikenloop al in een tijd van 27:44, en was ik er tijdens het trainen al achter gekomen dat de kans groot was dat ik dichter bij de 25 minuten zou eindigen. Eigenlijk stond ik dus in een veelte langzaam vak! En dat heb ik geweten. In een poging het leed nog een beetje te beperken ben ik helemaal vooraan in het vak gaan staan, maar echt baten mocht het niet. De gehele wedstrijd kon ik wel fluiten naar een haas, of ook maar iemand die enigszins mijn tempo liep. Ik was alleen maar aan het inhalen, en dat is echt super vermoeiend. Daarnaast had ik mijn app had verkeerd ingesteld waardoor ik alleen het aantal kilometers en de tijd kon zien, mijn tempo moest ik dus gokken. Mijn doel was de wedstrijd onder de 25 minuten te lopen. Idealiter zelfs onder de 24:41 minuten, aangezien dat de PR van mijn te fanatieke vadertje is. Maar ik had geen idee. Toen ik ongeveer 700 meter voor het einde ook nog eens overvallen werd met een misselijkmakende frituurlucht van het café langs de route had ik er eigenlijk al helemaal geen vertrouwen meer in. Ik had al mijn kruit al verschoten dus zelfs een eindsprintje zat er niet meer in, ik was op. Wat een p***p wedstrijd. Mijn vader kreeg via sms mijn tijd binnen, maar die was natuurlijk nog te druk met foto's maken van de andere dames. (mij had ie net gemist)

Ik wachtte tot de overige dames binnen waren en samen zochten we naar een schuilplek voor de inmiddels uit de hemel donderende regen. Wat waren ze enthousiast! Ondanks alle tegenslagen en pijntjes hadden ze de loop allemaal in een stuk, zonder wandelen, voltooid! M'n oudste en jongste zusje hadden zelfs nog een sprintwedstrijdje voor de finish! Mijn vader wist ons ondertussen in alle drukte te vinden en kwam met de verlossende antwoorden. Wat waren de tijden?? Mijn officiële tijd was *tromgeroffel* 24:14!!! Van de andere 4 zaten 2 dames net onder het half uur en de andere 2 er net boven. Allemaal hadden we ver boven onze verwachtingen gepresteerd! We waren allemaal zo trots op onszelf en de anderen. Spontaan opperde ik om volgend jaar maar weer met z'n vijfjes mee te doen. Daar moest echter nog even over nagedacht worden ;)


Volgend jaar ben ik er in ieder geval weer bij. Waarschijnlijk dan voor de 10km en wel in het juiste startvak ;) Ben jij er dan ook bij?

Liefs,

Sandra

Ps: Ik heb met opgegeven voor een halve marathon op 29 september in Haarlem. Alle tips & trics zijn welkom!!

donderdag 23 mei 2013

Boyfriend tag

Tag's, eigenlijk vind ik ze altijd nogal makkelijk en saai. Zo 13 in een dozijn, zo inspiratieloos. Maarja, omdat ik mezelf nou eenmaal graag op z'n tijd tegenspreek, bij deze toch maar een tag. Omdat ik deze eigenlijk best wel leuk vond. Er moeten uitzonderingen zijn om de regel te bevestigen toch?
Moi en Mister Lover Lover, in het echt zijn we beide knapper (alleen is dit een van de weinige foto's waar we samen op staan. We hebben het altijd drukker met lol dan met fotos maken)

Eens kijken hoe goed hij me echt kent:


Ze zit voor de tv, waar kijkt ze naar?
Meneer: Dramatisch slechte programma’s van TLC en MTV zoals: Say Yes To The Dress, Friendzone, Catfish, I Did’n Know I Was Pregnant etc. 
Mevrouw: Ik kijk tv om me kapot te ergeren aan de mensheid. 'nough said.
Noem iets wat ze niet lust?
Meneer: Als kersverse vegetariër is ze laatst opzoek gegaan naar een vervanger van kaas over de pasta en kwam uit bij gistvlokken. Ze heeft het nog niet één keer fatsoenlijk geproefd (ik heb het haar geprobeerd te voeren) maar is van mening dat ze het niet lust, en dat ze het nooit lekker zal vinden. Ironisch genoeg heeft ze wel in haar fanatieke bui een jaarvoorraad ingeslagen (dat ik waarschijnlijk zal moeten opmaken als dat ooit lukt).
Mevrouw: Wel een beetje flauw dit, het staat namelijk nog helemaal niet vast of ik het lust. Ik durf het gewoon nog niet heel erg te proeven. Dus.
Jullie zijn uit eten, wat bestelt ze te drinken?
Meneer: Water natuurlijk.
Mevrouw: haha lekker cheap! Al is dat niet de reden, ik vind water gewoon heel lekker. Ook witte wijn gaat er bij een dinertje wel goed in.
Wat is haar schoenmaat?
Meneer: Ik vermoed maat 39.
Mevrouw: 37/38 :)
Als ze spullen zou verzamelen, wat zou dat dan zijn?
Meneer: Boeken.
Mevrouw: Amen, niets aan toe te voegen.
Wat is haar favoriete broodje?
Meneer: Goede vraag. Ik ga voor een broodje falafel (als dat telt).
Mevrouw: 





Noem iets wat ze elke dag zou eten als het kon.
Meneer: Tja, ik versta het niet echt onder eten, maar chocolade eet ze makkelijk elke dag.


Mevrouw: Tony Chocolonely! <3


Wat is haar favoriete ontbijtje?
Meneer: Een pannenkoek met stroop of poedersuiker, daarnaast drinkt ze graag zelfgemaakte sapjes van groeten en/of fruit.
Mevrouw: Vooral op bed ;)
Wat is haar favoriete muziek?
Meneer: Rockplaten waar een hysterische gitaar-solo in zit.
Mevrouw: heerlijk
Wat is haar favoriete sportteam?
Meneer: Ik weet toevallig dat ze graag met de spelers van het Spaanse voetbalelftal een beschuitje zou eten. Een voor een.
Mevrouw: Vorig jaar heb ik samen met m'n huisgenootje besloten dat dat team op basis van hun looks het best te doen is. Op die manier ja.
Welke kleur hebben haar ogen?
Meneer: Mooi blauw.
Mevrouw: met een beetje grijs
Wie is haar beste vriendin?
Meneer: Naar eigen zeggen heeft ze wel veel vriendinnen, maar niet per se een beste vriendin. Ik zou haar oud-huisgenootje Daisy echter aanmerken als haar beste vriendin. Daar spreekt ze nog elke week mee af, het liefst zonder andere mensen erbij.
Mevrouw: Check
Wat doe jij, waarvan ze zou willen dat je het niet doet?
Meneer: Ik heb er een handje van om haar salontafel af te ruimen of haar vuilniszak te vervangen. Daar kan ze zich aan ergeren, het is immers “haar huishouden”, en dat zijn dus taken die ik niet hoor te doen.
Mevrouw: Heerlijk zo'n poetsende man, maar dat bewaart ie maar voor de toekomst. Zelfstandig en eigenwijs yeah.
Waar is ze geboren?
Meneer: In het Brabantse Oss.
Mevrouw: Check
Je bakt een taart voor haar verjaardag, wat is haar favoriet?
Meneer: Chocoladetaart natuurlijk.
Mevrouw: Liever appeltaart eigk.
Wat voor sporten heeft ze allemaal gedaan?
Meneer: Ze heeft vroeger veel (wedstrijd) gezwommen. Ze heeft op stijldansen gezeten en nu loopt ze fanatiek hard. Of ze nog andere sporten heeft gedaan zou ik niet durven zeggen, afgezien van trainen in de sportschool. Als het zou kunnen zou ze rugby doen, maar daar heeft ze niet de juiste lichamelijke bouw voor zegt ze.
Mevrouw: Ik ben een waterrat. Met een zeilboot en een badpak maak je me gelukkig. En hardloopschoenen natuurlijk ;)
Wat zou ze uren kunnen doen?
Meneer: Blogs lezen, en het internet afstruinen opzoek naar leuke dingetjes om te kopen.
Mevrouw: En knuffelen *kwijl, slijm, klef, blegghhh*
Wat is een uniek talent dat ze heeft?
Meneer: Uitermate opgewekt en enthousiast raken om de kleinste dingen.
Mevrouw: Guilty!! En ik vind het nog leuk ook.
Hoelang zijn jullie al samen?
Meneer: 8 maanden.

Mevrouw: And still going strong! 
Liefs,


Sandra

maandag 20 mei 2013

We Owned The Night!

Jongens, meisjes, vriendjes en vriendinnen. Waar te beginnen? Het was fantastisch!


Om 19:15 uur was ik aanwezig en had ik meer dan genoeg tijd om nog even wat te drinken en het terrein te verkennen. Aangezien het toch best nog wel koud was, wachtte ik tot ongeveer 19:45 alvorens mijn tas en jas in te leveren. En dat wachten, tja, dat was eigenlijk best onwennig zo in m'n eentje. Gelukkig was het leuk naar alle enthousiaste meiden te kijken! Om 20:00 uur werd er super lekkere muziek opgezet zodat we onze spieren even warm konden dansen. Die warming up kon ik vervolgens wel gebruiken, want ik had kippenvel! Na wat opzwepende woorden van Jan Kooijman was het dan eindelijk zover: 2500 meiden zouden de straten 10 kilometer lang helemaal oranje kleuren.


En wat was het een prachtige race! Bomen waren roze en oranje verlicht, er schalde opzwepende muziek in het viaduct, motiverende teksten waren op de weg gespoten en elke kilometer werd aangegeven met flitsende lampen. Kortom, als je er even doorheen zou zitten zorgde deze dingen weer voor een extra boost de race vliegend uit te lopen. Mijn race ging heerlijk. Ik had als doel de 10k onder het uur te lopen, maar toen we nog 2 km te gaan hadden en ik op mijn telefoon keek kwam ik tot een verrassend besef. Ik zou de race zelfs onder de 55 minuten moeten kunnen lopen! Voor ik het wist sprintte ik de Westergasfabriek in en was het klaar. Het zat erop. Ik had mijn allereerste 10 kilometer gelopen. Welke tijd ik exact aantikte wist ik niet omdat de nike+ app een beetje haperde met aangaan in het begin, maar zou het me echt gelukt zijn binnen 55 minuten?


Aangekomen op het podium werd me daar een herinneringsarmbandje uitgereikt door een achttal erg appetijtelijke kerels met ontbloot bovenlijf. Oe la la. Vervolgens kreeg ik een flesje Annanas Kokoswater van Hero (die nieuwe van de reclame) Jum! (tenzij je net als m'n huisgenootje echt walgt van zowel annanas als kokos)

Het was even wachtten, helemaal niet erg want dan kon ik onbeschaamd uithijgen, voordat Eva Simons een show neerzette waar je U tegen zegt. Helemaal als je beseft dat zij ook net haar longen uit dr lijf had gerend samen met ons. Tijdens het wachten keek ik wat om me heen. Eigenlijk miste ik wel een maatje om enthousiast de race mee te bespreken, nouja totdat m'n oog viel op wat hardlopende bloggers. Zonder hen had ik nooit van dit evenement afgeweten! Eigenlijk was ik te verlegen (ik verlegen? Ja, ik wist ook niet dat zoiets bestond, ik was een beetje starstruck geloof ik) om op ze af te stappen. Francien was echter haar stuiterende zelf en vroeg me spontaan hoe m'n race gegaan was en betrok me bij het groepje zodat we met z'n alle van het optreden konden genieten. Als echte fan ben ik daarna alsnog met ze op de foto geweest!

Herken jij ze alle 4? ;)
Al met al was het een geweldige avond. Ik durfde in m'n eentje naar een evenement, liep 10k in een toptijd en ontmoette de bloggende meiden die me inspireren net dat tandje meer te geven bij het hardlopen. WOTN is het event waar mijn hardloopcarrière officieel mee is gestart, mark my words.


Heb jij ook meegelopen? Hoe heb je het ervaren? Of heb je een ander hardloopevent op de planning staan?
Vandaag heb ik me meteen maar ingeschreven voor de halve marathon van Haarlem op 29 september, zodat ik een nieuw doel heb om naartoe te werken!

Liefs,


Sandra